Donderdag 28 augustus,

Voor zowel Meesteres Nina als mij staat de zomervakantie voor de deur. Haar vakantie begint in de eerste week van september, de mijne volgt in de laatste twee weken. Een uitstekende reden om vóór die tijd nog één keer samen te spelen. En wat mij betreft: hopelijk zit er daarna genoeg hersteltijd tussen om de sporen die ik vandaag vrijwel zeker ga oplopen enigszins te laten vervagen.

Rond elf uur arriveer ik bij Ultimate Dream en begin aan mijn eerste taak: het uitladen van de auto van Meesteres Nina, gevolgd door het gereed maken van de trolleys. Omdat ík vandaag “aan de beurt” ben, mag ik een selectie maken uit het arsenaal dat zij tijdens het spel kan inzetten. Mijn keuze valt op de stalen humbler, haar nieuwe collectie monsterdildo’s — of waren het nou aliens? — elektro voor de tepels en zo ongeveer al het slagmateriaal. Alleen bij enkele van de zwepen twijfel ik even. Die heeft ze van een andere gast gekregen en ze zijn… laten we zeggen: niet voor beginners. Maar ach, uiteindelijk belanden ze toch op de kar, netjes tussen de rest. Ik ben tenslotte optimistisch ingesteld en zonder naast mijn schoenen te willen lopen beschouw ik mezelf eigenlijk wel als gevorderd.

Omdat er eerst nog wat andere werkzaamheden moeten worden afgerond, starten we later dan gepland. Ik stel voor om de afsluitende spanking naar het einde van de dag te verplaatsen. Dat voorstel wordt door Meesteres Nina goedgekeurd. Eerlijk gezegd komt dat me ook beter uit: na zo’n afsluiting ben ik meestal volledig leeg en heb ik even nodig om weer normaal te landen.

Na een opfrissende douche begeef ik me naar de speelruimte, waar ik op mijn knieën voor Meesteres Nina ga zitten. Meteen word ik vermanend toegesproken: waarom ik mijn boeien nog niet om heb gedaan. Oei. De toon is gezet. Ik had vooraf aangegeven dat ik graag vernedering wilde ondergaan, dus dit begint alvast veelbelovend. Zonder verder commentaar begeef ik me naar de ruimte waar ik de boeien heb achtergelaten, doe ze zo snel mogelijk om en meld me opnieuw — keurig op mijn knieën — bij de Meesteres.

Na een korte inspectie, waarbij ze duidelijk laat blijken opnieuw teleurgesteld in mij te zijn, moet ik opstaan en vervolgens op handen en knieën plaatsnemen op het kooibed. Mijn ballen worden naar beneden getrokken en even later voel ik het koele metaal van de stalen humbler die om mijn balzak wordt bevestigd. Echt pijnlijk is dat niet… al verandert dat wanneer Meesteres Nina probeert ook het stretchblok te plaatsen. Dat lukt (nog) niet: er is simpelweg te weinig ruimte. Een kwestie van trainen dus. Tja.

Daarna volgt het plaatje met de stalen punten, dat met behulp van vleugelmoeren steeds strakker tegen mijn ballen wordt aangedraaid. Gevoelig? Absoluut. Maar in tegenstelling tot ballbusting en elektro kan ik deze vorm van CBT redelijk hebben. Relatief gezien dan.

Ondertussen gaat de vernedering vrolijk door. Ze vraagt hoe het mogelijk is dat afgelopen dinsdag na afloop de airco’s niet zijn uitgezet. Zelf was ik die dag niet aanwezig — ik werd vervangen door slaaf O — maar aangezien ík hem heb opgeleid, valt dat blijkbaar toch onder mijn verantwoordelijkheid.

“Misschien moet ik maar op zoek gaan naar een andere hoofdpoets,” sneert ze.

Au. Die komt binnen.

Met een rood lint bindt Meesteres Nina de humbler zowel voor als achter vast aan de hemel van het bed. Of dat bedoeld is om te voorkomen dat ik eraf val weet ik niet — ik betwijfel of het lint mijn gewicht zou houden — maar geruststellend is het allerminst.

Na een paar minuten op mijn knieën te hebben gesteund, begrijp ik eindelijk het nut van die repen stof. Zodra ik voorzichtig probeer te verplaatsen, wordt duidelijk dat dat geen optie is. Bewegen zit er niet in; er zit niets anders op dan in deze ongemakkelijke houding te blijven hangen.

Even later verschijnt Meesteres Nina weer, gewapend met een paar speeltjes die het ongemak in één klap naar de achtergrond doen verdwijnen. Op elk van mijn speentjes plaatst ze een tepelzuigertje, die ze stevig aandraait. Alsof dat nog niet genoeg is, geeft ze ook de vleugelmoeren van de crusher een paar extra slagen, waardoor de pinnen nog dieper in mijn ballen drukken. Echt ondraaglijk is het (nog) niet, maar het voelt wel alsof die punten elk moment kunnen besluiten mijn huid te doorboren.

Het tweede speeltje is een anale G-spot vibrator, waarmee ze me vervolgens een tijdlang grondig verwent waardoor ik het ongemak van de houding volledig vergeet.

Daarna wordt het lint losgemaakt en worden de tepelzuigers verwijderd. Ik moet van het bed af komen, wat eenvoudiger klinkt dan het is, aangezien de humbler nog altijd stevig op zijn plek zit. Gelukkig krijg ik wat hulp in de vorm van het bovenste deel van een turnkast — er staan er twee in de speelruimte — en Meesteres Nina die me ondersteunt terwijl ik me voorzichtig van het bed laat glijden.

De wandeling naar de medische onderzoeksstoel is kort, maar voelt alsof ik opeens tientallen jaren ouder ben. Door de humbler strompel ik ver voorovergebogen, wat die paar meter tot een ware beproeving maakt. En het lastigste deel moet dan nog komen…

Hoe ik het precies voor elkaar heb gekregen weet ik niet meer, maar uiteindelijk lukt het me om — nog steeds voorovergebogen — achterover op de onderzoeksstoel te gaan liggen. Het opstapje en de mogelijkheid om de stoel elektrisch te kantelen helpen daarbij aanzienlijk. Dat laatste wordt overigens door Meesteres Nina bediend, want zelf kan ik de voetpedalen niet bereiken. Of bedienen. Of überhaupt nog ergens bij.

Vervolgens bindt ze mijn polsboeien met een veter aan weerszijden van de stoel en omwikkelt ze mijn onderbenen met folie, zodat ze stevig gefixeerd zijn aan de beensteunen. Bewegingsvrijheid is vanaf dat moment vooral een theoretisch concept.

Daarna pakt ze een E-stim box met een paar tepelknijpers, die op mijn nog enigszins gezwollen speentjes worden geklemd. Ze kiest een programma en voert het niveau langzaam op, net zolang tot mijn reacties niet meer te missen zijn. En zoals een goede Meesteres betaamt, doet ze er vervolgens zonder aarzeling nog een schepje bovenop.

Omdat de humbler in de weg zit voor wat hierna komt, wordt die verwijderd. Dat geeft letterlijk een bevrijdend gevoel — althans voor mijn klokkenspel — want verder blijf ik nog steeds stevig beperkt in mijn bewegingsruimte.

Meesteres Nina trekt een paar zwarte nitril handschoentjes aan en doet een condoom om een van haar favoriete dildo’s: een zwarte met ribbels, die ze liefkozend ‘Rabbit’ noemt. Een fijne om mee te beginnen, al kan ik me voorstellen dat dit voor anderen al ruimschoots als “ambitieus” zou gelden. Na wat glijmiddel schuift ze hem zonder moeite naar binnen.

“Dat gaat veel te gemakkelijk,” merkt ze droog op.

Toch gunt ze me nog een poosje met deze voordat de volgende aan de beurt is.

Dat blijkt een van haar Mythical Mate monster dildo’s te zijn, waarvan ze een tijdje geleden een fraaie collectie op de kop heeft weten te tikken. Het exemplaar dat ze nu gebruikt — de Sea Serpent — is voorzien van een motortje met afstandsbediening, zodat die kan worden ingeschakeld zodra hij is ingebracht. Dat inbrengen kost iets meer moeite dan bij de vorige. De verdikking aan de onderkant — laten we het de monsterballen noemen — vraagt om een extra zetje, maar daarna floep… en is de drempel genomen.

Zodra het apparaat wordt ingeschakeld, voel ik de kop zich dieper naar binnen bewegen. Alleen op het moment dat ze haar hand weghaalt, proberen diezelfde monsterballen zich weer een weg naar buiten te banen. Dat is duidelijk niet de bedoeling. Ze drukt de dildo terug en houdt hem stevig op zijn plek. Wauw. Nu voel ik hem pas echt goed stoten en al snel kreun ik van genot. Het scheelt weinig of ik kom klaar, maar helaas — ze is alweer klaar met deze. Er staan nog meer vrolijk gekleurde monstertjes ongeduldig te wachten.

De groen-gele Tentacle Delight en de paars-groene Dragonfly worden van een condoom voorzien, waarna de eerste dienst mag doen om de weg vrij te maken voor de tweede. De tentakel wordt vrijwel direct helemaal naar binnen gedrukt, waardoor ik heerlijk word opgerekt. Ze verwent me daar een poosje mee en stoot een paar keer goed door, terwijl ik lig te kreunen van genot.

“Die monsterdildo’s vallen bij jou wel in de smaak,” merkt ze waarderend op.

Daar heeft ze helemaal gelijk in.

Ze trekt de tentakel er volledig uit, waarna die door zijn gewicht uit haar glibberige handen glijdt en op de grond belandt.

“Die wil zeker niet meer,” zegt ze droog. “Ik denk dat de Dragonfly er meer zin in heeft.”

Dat lijkt me een eerlijke inschatting — en anders ik wel.

Omdat ik inmiddels goed ben opgerekt door het groen-gele geval, duwt ze het siliconen insect in één keer volledig naar binnen. Wauw, wat een heerlijk gevuld gevoel. Ik kreun opnieuw van genot terwijl ze een aantal keer stevig doorstoot. Het voelt alsof dat beestje volledig in me verdwijnt. Intens en heerlijk.

Als ze de dildo heeft weggelegd vraag ik aan Meesteres Nina of ik zelf het E-stim kastje mag bedienen, aangezien het al een tijdje op dezelfde stand staat en zij beide handen nodig heeft voor de verschillende beestjes. Nadat ze haar handen heeft voorzien van een paar verse handschoentjes — iets wat ze overigens keurig na elke dildo-wissel doet — legt ze het kastje naast me op de stoel, zodat ik het met mijn linkerhand kan bedienen. Ik druk drie keer op de programmaknop, waardoor de milk-stand wordt geactiveerd, en voer ook de intensiteit iets op. Dat is puur genieten.

Als laatste is de grootste dildo uit haar collectie aan de beurt. Hoewel hij geen deel uit maakt van de Mythical Mates is het predicaat Monsterlijk zeker op z’n plaats. Ongeveer net zo groot en dik als haar onderarm — mogelijk zelfs nog wat ambitieuzer. Deze kost duidelijk meer moeite om naar binnen te schuiven.

“Eindelijk rape play,” zegt de Meesteres terwijl ze het monsterlijke geval diep in me doordrukt.

Zelf ervaar ik het totaal anders. Ik lig intens te kreunen van genot en vraag haar meermaals om me goed te nemen. Dat laat ze zich geen twee keer zeggen. In een steeds hoger tempo pompt ze het gevaarte in me. Op een gegeven moment voel ik mijn hele lijf samentrekken en wordt het me even te veel. Niet omdat het pijn doet — integendeel. Met een paar klopjes op de stoel geef ik dat aan, waarna Meesteres Nina het tempo kort verlaagt. Heel even maar, want daarna stoot ze nog een paar keer stevig door, trekt de dildo naar buiten en beleef ik opnieuw een druipend anaal orgasme.

In de verte hoor ik haar nog iets tegen me zeggen, maar daar krijg ik weinig van mee. Spelend met de knoppen van de elektro lig ik nog enkele minuten na te genieten, ergens ver weg in een heel andere wereld.

Gelukkig hebben we even pauze voordat de volgende gast zich aandient. Nadat ik de speelruimte heb opgeruimd en me heb opgefrist, gebruiken we die tijd om samen een paar worstenbroodjes te nuttigen. Allebei even opladen, letterlijk en figuurlijk.

Wanneer Meesteres Nina zich met haar gast weer richting de speelruimte begeeft, ruim ik alvast een deel van de spullen op. De resterende tijd gebruik ik om bij te komen van het intense spel en me mentaal voor te bereiden op het laatste deel van onze sessie. Dat zal ongetwijfeld opnieuw heftig worden — maar op een heel andere manier.

Nadat haar gast is vertrokken, ruimen we samen de speelkamer op en overleggen wat het handigst is. Omdat we straks alleen nog slagmateriaal nodig hebben, pakken we de overige spullen alvast in en laden die in haar auto. Dat scheelt later weer. Efficiëntie blijft belangrijk, zelfs na alles.

Terug in de speelruimte moet ik plaatsnemen op de spankbank, waarna Meesteres Nina me stevig vastgespt met de riemen. Ik heb zelf nog één verzoek: of ze mijn rug enigszins wil ontzien wat betreft zichtbare sporen, aangezien ik in het weekend nog andere plannen heb. Mijn billen daarentegen? Daar mag ze volledig los op gaan.

Ze houdt rekening met me. Hoewel ik de floggers goed voel op mijn rug, slaat ze minder hard dan gebruikelijk. Mijn huid gloeit zeker, maar dat zal na een dag of twee nauwelijks nog zichtbaar zijn. Mijn billen zijn een ander verhaal. Die krijgen eerst een flink aantal klappen met een leren plak, die al snel met volle kracht op mijn zitvlak neerdaalt. Daarna volgt haar favoriete rijzweep met rubberen flap — zo vertelt ze — en ja, dat voel ik. Eén van de slagen komt iets te laag, net onder mijn linkerbil op mijn been, en brandt direct diep in mijn huid. Daar ga ik zeker nog een paar dagen plezier van hebben.

Vervolgens zijn de canes aan de beurt. Verschillende exemplaren, telkens een tikje intenser, landen op mijn achterste. Ik grom, kreun en zucht, afgewisseld met een korte snik, maar ik zet door.

Wanneer Meesteres Nina even pauzeert om haar arm rust te gunnen, vraag ik of ze de houten paddle met de metalen spikes wil gebruiken die ik haar begin dit jaar heb gegeven — alleen dan wel graag met de vlakke kant. Niet dat het veel uitmaakt; mijn huid heeft inmiddels al het nodige te verduren gehad. Maar het hoeft ook geen bloederig tafereel te worden.

De eerste slagen branden nog fel, maar al snel neemt dat gevoel af. Ik moedig haar aan om vooral door te gaan. Ze slaat steeds harder, terwijl ik juist steeds minder voel en langzaam wegzak in een heerlijke roes. Wanneer mijn reacties uitblijven, weet Meesteres Nina genoeg. Ze legt de paddle weg en knielt bij me neer.

Ik krijg een stevige knuffel en ze zegt dat ik het goed heb gedaan. Dat is voor mij het sein om alles los te laten en me volledig te laten gaan. Uiteraard vangt ze me daarin op en troost ze me.

Wauw. Dat voelt elke keer weer ongelooflijk fijn.

Ze haalt een glas cola voor me, dat ik dankbaar aanneem en vrijwel in één keer leegdrink. Daarna ga ik richting de badkamer, waar ik eerst even mijn billen betast. Ze voelen gezwollen en kleverig aan — precies zoals verwacht.

Dat gevoel blijft nog tot twee dagen na de sessie aanwezig. Ik los dat praktisch op met wat talkpoeder. In de dagen daarna beginnen mijn billen zelfs te vervellen, terwijl ze nog geen straaltje zonlicht hebben gezien. Blijkbaar kan mijn huid ook zonder zonvakantie prima overdrijven.

Onder de douche branden mijn billen opnieuw zodra de hete waterstraal ze raakt. Alsof ze nog even willen laten weten dat ze er zijn. Daarna kleed ik me direct aan, ruimen we de laatste spullen op en laden we de auto in.

Na alles neem ik afscheid van m’n Fantastische Meesteres en wens ik haar vast een hele fijne vakantie toe. Gelukkig zie ik haar over twee weken alweer, wanneer ik nog een dag mag helpen voordat mijn eigen vakantie begint. Een vooruitzicht waar ik uiteraard nu al weer naar uitkijk.

subzero