Donderdag 10 juli, 
 
Begin deze week ben ik weer een jaartje ouder geworden. Of ik daar ook (eigen)wijzer van ben geworden, laat ik graag in het midden. Wat ik inmiddels wel weet, is hoe ik mijn verjaardag wil vieren.

Niet met visite die je vooral ziet omdat het zo hoort. Niet met drukte of verwachtingen. Maar met aandacht. Met regie. En met mensen bij wie ik niets hoef uit te leggen.

Net als de twee voorgaande jaren koos ik daarom voor een verjaardag die niet draait om leeftijd, maar om beleving.

Eind mei had ik tijdens een van de poetsdagen het een en ander besproken met Meesteres Nina. Ik had wat suggesties gedaan voor de invulling, niet meer dan dat. De uiteindelijke vorm ligt tenslotte bij haar. De afspraak heb ik later bevestigd via het contactformulier op haar website. Als haar poetsslaaf sta ik dan wel in direct contact met haar, maar voor sessies houd ik me gewoon aan de procedure zoals die daar staat beschreven.

Natuurlijk was ik nieuwsgierig naar wat ze zou bedenken. Tegelijk hield ik er rekening mee dat niet alles mogelijk zou zijn, zeker met de vakantieperiode in aantocht. Dat vooruitzicht had iets prettigs: weten dat er iets komt, zonder te weten wat.

Voor mezelf had ik besloten dat ik die dag niet zou poetsen. Na overleg met Meesteres Nina vroeg ik aan slaaf O of hij die taak wilde overnemen. Dat was geen enkel probleem, graag zelfs. Hij had die dag ook een sessie met haar, dus het kwam mooi samen.

Een verjaardag zonder gebakjes bestaat niet. Ik had er daarom een aantal besteld bij de lokale patisserie en haalde die vlak voor vertrek naar U.D. op. Terwijl ik ze meenam naar de auto vroeg ik me af of het er wel genoeg zouden zijn.

Bij aankomst bij U.D. zette ik de gebakjes meteen in de koelkast. Daarna hielp ik met het gereedmaken van de trolleys, de karren waarop het ‘speelgoed’ van Meesteres Nina wordt uitgestald. Dat was het. Meer hoefde ik niet te doen. En zeker niet helpen bij het naar de speelruimte brengen ervan.

Omdat slaaf O binnenkort ook jarig is, had ik een cadeautje voor hem meegenomen. Iets praktisch, dat hij meteen kon aantrekken. Meesteres Nina merkte lachend op dat de korte wetlook overall voortaan de standaardkledij voor poetsslaven zou zijn.

Tot dat moment voelde de dag nog bijna normaal. Voor zover dat woord hier van toepassing is. Alles liep soepel, zonder haast. Juist dat maakte het onrustig. De wetenschap dat dit slechts de aanloop was.

Meesteres Nina neemt me mee naar een andere ruimte. Daar krijg ik een dwangbuis aangemeten. XL blijkt net iets te groot, dus wordt het toch maat L. Ik moet mijn armen kruislings voor mijn buik houden terwijl de riemen van de mouwen achter mijn rug aan elkaar worden vastgespt. Het voelt direct beperkend, maar nog beheersbaar.

Over mijn hoofd wordt een dikke katoenen hood getrokken. Er zitten slechts een paar kleine zeilringen ter hoogte van mijn neus in, waardoor ik met moeite een klein beetje kan zien. Genoeg om licht en beweging te onderscheiden, niet genoeg om er grip op te krijgen.

Vervolgens word ik naar de speelruimte geleid. We stoppen bij het kooibed, ongeveer halverwege de ruimte. Ik heb er een maand eerder ook al op vastgelegen. Met mijn armen gebonden erop klimmen is onhandig, maar het lukt me zonder hulp. Ik neem plaats in het midden, met mijn billen boven de opening die in het bed zit.

Met verschillende touwen worden mijn bovenlichaam en hoofd vastgezet aan het raamwerk, via de ringen aan de dwangbuis en de hood. Gaandeweg merk ik dat ik steeds minder steunpunten heb. Uiteindelijk hangt mijn gewicht grotendeels in het knoopwerk. Mijn benen, die eerst nog langs het bed bungelen, worden omhoog gehaald en boven op het bed vastgebonden.

Dan volgen de oorkappen. De wereld wordt kleiner. Stilliger.

Er blijft nog net iets over van de muziek die Meesteres Nina eerder heeft opgezet. Bluesrock. Rustig, bijna achteloos. Het helpt. Of misschien doet het alleen maar alsof.  

Het wachten begint. Ik weet niet hoe lang het zal duren en probeer daar ook niet over na te denken. Verzetten heeft geen zin, dus richt ik me op mijn ademhaling en de muziek. Soms lukt dat, soms helemaal niet.

Door de kleine zeilringen in de hood zie ik af en toe een schim langslopen. Beweging zonder context. Soms voel ik een hand over mijn benen strijken. Niet lang. Net genoeg om me wakker te houden. Op een gegeven moment merk ik dat er aan het kooibed wordt gezeten. Ik voel vingers aan de touwen, lichte spanning die verandert. Of het één persoon is of twee weet ik niet. Dat maakt het alleen maar onrustiger.

De tijd verliest zijn betekenis. Naar mijn gevoel verstrijkt er zeker anderhalf uur. Het is vol te houden, maar mijn billen beginnen langzaam te protesteren. Dat gevoel komt en gaat, net als alles op dat moment.

Dan verdwijnen ineens de oorkappen. Even later wordt ook de hood verwijderd. Het licht komt hard binnen en ik heb een paar seconden nodig om te schakelen.

Meesteres Nina staat voor me en vraagt rustig hoe het gaat.
“Prima, Meesteres,” antwoord ik. Mijn stem klinkt stabieler dan ik me voel. Ik was behoorlijk aan het spacen en moet even landen.

Pas dan zie ik de ruimte.

Vlaggetjes. Ballonnen. Boven mijn hoofd een banner met “Happy Birthday”. Rechts naast me hangen twee cijferballonnen. Samen vormen ze 46. Ik moet lachen. Zeer vereerd dat ik zo jong word ingeschat, maar voor de juiste leeftijd mogen ze toch echt worden verwisseld.

Als Meesteres Nina me losmaakt en bevrijdt uit de dwangbuis voelt mijn lichaam zwaar en leeg tegelijk. Ik trek snel mijn werkkleding aan. We lopen naar de bar in de centrale ruimte van U.D. voor het gebaksmoment, alsof het de normaalste zaak van de wereld is.

Pas daar, met een gebakje in mijn hand, dringt het tot me door hoe zorgvuldig dit alles is opgebouwd.

Na het gebaksmoment wordt slaaf O aan het werk gezet om alles op te ruimen. Terwijl hij bezig is, neemt Meesteres Nina mij opnieuw mee naar de speelruimte. Er volgt geen uitleg. Dat is ook niet nodig.

Deze keer ligt de rode leren bodybag al klaar op de massagetafel. Het leer ziet er soepel uit, vertrouwd inmiddels. Nadat ik erin ben gekropen, schuift Meesteres Nina mij een paar leren wanten zonder duimstuk aan. Ze worden met korte riempjes strak om mijn polsen vastgezet. Daarna gaat de witte katoenen hood weer over mijn hoofd, gevolgd door de oorkappen. De wereld wordt opnieuw teruggebracht tot iets kleins en afgesloten.

Om te voorkomen dat ik van de tafel rol, of een eventuele ontsnappingspoging bij voorbaat te verijdelen, bindt Meesteres Nina de bodybag met een paar lange koorden kruislings stevig vast aan de tafel. De druk verdeelt zich gelijkmatig over mijn lichaam. Boven op de hood zit een ring waaraan een extra touw wordt bevestigd dat aan het hoofdeinde van de tafel wordt vastgezet. Ik krijg eerst een paar kussentjes onder mijn hoofd. Mijn gezicht kan iets opzij, al maken de oorkappen dat niet comfortabeler.

Voordat Meesteres Nina me alleen laat, krijg ik op eigen verzoek nog een paar elektro-tepelklemmetjes geplaatst. Ze worden aangesloten op een van haar E-stim boxen. De stimulatie zelf is prettig, maar de gebruikte klemmetjes zijn gemeen. Dat wist ik van tevoren. Niet miepen. Ik heb er zelf om gevraagd.

Dan wordt het stil.

De tijd verliest opnieuw zijn vorm. Ik weet niet hoe lang ik daar lig. De stroom komt en gaat in golven. Mijn lichaam reageert, past zich aan, ontspant weer. Op een gegeven moment merk ik dat ik de klemmetjes nauwelijks meer voel. Dat verrast me.

Als de oorkappen worden verwijderd, informeert Meesteres Nina hoe het met me gaat. Ik vraag haar de klemmetjes weg te halen. Het verwijderen levert nog even een scherp moment op, maar daarna keert de rust terug.
“Je mag zo nog even blijven liggen,” zegt ze. Ik beloof plechtig dat ik niet zal weglopen. Dat levert een korte glimlach op.

De oorkappen gaan weer op, de openingen van de bodybag worden afgedekt en ik word opnieuw alleen gelaten. Zonder de elektrostimulatie lukt ontspannen beter. Mijn ademhaling wordt dieper. Trager.

Na een poosje probeer ik iets anders. Niet uit onrust, maar uit nieuwsgierigheid. Ik kijk of ik op een of andere manier los kan komen. Met enige moeite lukt het me uiteindelijk mijn handen uit de leren wanten te bevrijden. Dat geeft een kort gevoel van overwinning, maar ook van voorzichtigheid. Ik besluit het daarbij te laten. De kans dat ik mezelf in een onhandige positie werk is te groot.

Wanneer Meesteres Nina later terugkomt, ziet ze het meteen. Mijn handen liggen anders dan ze horen te liggen. Dat is niet de bedoeling.

De rits van de bodybag gaat open. De wanten worden opnieuw om mijn handen gedaan, maar nu anders vastgezet. Ze worden dubbelgevouwen, waarbij het riempje door de D-ring gaat die ter hoogte van mijn middelvinger aan de wanten zit. Daarna is losmaken zo goed als onmogelijk. De rits gaat weer dicht en de koorden worden nog iets strakker aangetrokken.

Mijn Houdini-ambities zijn daarmee definitief van tafel.

Meesteres Nina zegt dat ze nog een paar foto’s gaat maken en laat me daarna weer alleen.

Door de oorkappen heen hoor ik nu geluiden die van verder weg lijken te komen. Geschuif. Het verplaatsen van iets zwaars. Het zachte gerinkel van kettingen. Het geeft me het gevoel dat er iets wordt voorbereid, al heb ik geen idee wat.

Dan volgt opnieuw stilte.

Ik merk dat het hele gebeuren meer met me doet dan ik had verwacht. Mijn hoofd wordt leeg en vol tegelijk. Gedachten komen op en verdwijnen weer voordat ik ze kan vastpakken.

Als uiteindelijk de oorkappen en de hood worden verwijderd, zie ik dat Meesteres Nina een andere gast heeft vastgezet op de medische stoel. Het is Elly, beter bekend als Bontkonijn. Ze wil dat ik toekijk terwijl zij door Meesteres Nina onderhanden wordt genomen.

Ik wil hierbij wel expliciet opmerken dat het gelijktijdig spelen met meerdere gasten in dezelfde ruimte alleen gebeurt als iedereen daarmee instemt. Het is zeker niet de gebruikelijke gang van zaken.

Wat ik vooral voel is respect. Elly is 89 jaar en staat nog steeds midden in dit spel. Zelf moet ik die leeftijd eerst maar eens zien te halen.

Na het eindspel van Elly, waar ik verder geen details over zal geven anders dan dat er naalden aan te pas kwamen, word ik bevrijd uit de bodybag. Ik blijf nog een poosje rechtop zittend op de tafel zitten om bij te komen. Later blijkt dat er tussen het begin en het einde van deze opsluiting ruim tweeëneenhalf uur zijn verstreken.

Dat had ik nooit zo ingeschat.

Na de bodybag moet ik eerst nodig naar het toilet. Daarna drink ik een glas cola aan de bar terwijl mijn lijf langzaam weer op aarde landt. Terwijl ik daar sta te nippen hoor ik dat de voordeur van U.D. opengaat. Die kan alleen van buitenaf met een sleutel worden geopend.

Het is Meesteres Do. Zodra ze binnenkomt, verwelkom ik haar met een dikke omhelzing. Ik schenk haar een glas Spa in en we praten even bij. Het is alweer een tijd geleden dat we elkaar voor het laatst hebben gezien en het voelt vertrouwd, bijna huiselijk.

Meesteres Nina heeft zich inmiddels omgekleed in haar vanilla outfit en komt me ophalen voor het volgende onderdeel. Ze neemt me mee naar de binnenplaats van U.D. De kleding die de dames dragen tijdens een sessie maakt me op zichzelf niet zoveel uit, zolang het geen afbreuk doet aan de sfeer. Het helpt natuurlijk wel als het juist bijdraagt. Een Meesteres in een paardrij-outfit tijdens een medische sessie is voor mij ‘not done’, maar als ze die draagt om een ongehoorzame stalknecht een afstraffing te geven, werkt het juist weer perfect.

Op de binnenplaats staat een houten tweepersoonsbedframe, tot vlak bij de deur van de speelruimte geschoven. Er ligt één matras op en daarnaast staat een krat met kettingen klaar. Nadat ik op mijn buik op het matras ben gaan liggen, word ik met verschillende kettingen aan het bed vastgezet. Dat voelt meteen anders dan touw. Staal geeft niet mee. Als alles vastzit, heb ik nauwelijks bewegingsvrijheid.

Meesteres Do is er ook bij komen staan. Ze is zichtbaar opgelucht dat ze zich niet speciaal hoeft om te kleden. Samen beginnen ze me op te warmen met een paar floggers. Eerst is mijn rug aan de beurt. De slagen zijn rustig, ritmisch, bedoeld om mijn huid wakker te maken. Na een paar minuten volgt er een korte onderbreking. Pas na de sessie zal blijken dat een groot deel van wat volgt is gefilmd.

Na de opwarming begint de echte afranseling. De dames hebben duidelijk plezier en ikzelf ook… af en toe. De slagen komen harder, doelgerichter. Mijn ademhaling verandert. Mijn wereld krimpt tot het matras, het staal van de kettingen en de impact op mijn huid.

Ergens tussendoor schiet door mijn hoofd dat dit morgen een uitdaging wordt. Hoe ga ik die striemen op mijn rug verklaren bij de fysiotherapeut, waar ik onder behandeling ben voor… mijn rug. Ach, gewoon de waarheid vertellen. Waarom ook niet.

Tegen het einde van de flogging zit ik er al behoorlijk doorheen. Mijn rug gloeit als een hoogoven. Meesteres Do merkt op dat er mooie ‘tanning lines’ zichtbaar zijn op de plekken waar de kettingen lopen. 

Mocht ik denken dat ze al klaar met me zijn, dan heb ik het mis.

Na de floggers komen de canes tevoorschijn. Eerst bewerken ze mijn voetzolen. Of eigenlijk mijn tenen. Dat zet de toon. Daarna nemen ze mijn billen onder handen. Soms om en om, soms tegelijk. De rotan canes bijten gemeen. Het is een mengeling van emoties. Ik geniet van het horen van hun stemmen, hun samenspel, maar op sommige momenten laat ik me volledig gaan. Zeker tegen het einde, wanneer Meesteres Nina vanaf tien terug begint te tellen en ze nog even extra doorzetten. Toch weet ik er nog iets van een genotskreet uit te persen.

Dan zijn de Delrin canes aan de beurt. Exemplaren die ik zelf voor hen heb gemaakt, in oplopende diameters van 8, 10 en 12 millimeter. Ze beginnen met de dikste. Die dreunt diep door. Ik merk dat de endorfines mijn lichaam overnemen en dat het steeds langer duurt voordat ik mijn breekpunt bereik.

Dat moment komt pas nadat ze overstappen op de 10 millimeter. Na een paar minuten is het genoeg. Ik laat me opnieuw volledig gaan. De dames zorgen direct voor me, zoals altijd, en nemen de tijd.

Als laatste komen de dunste Delrin canes. Die zijn ronduit gemeen. Maar ik ben inmiddels zo ver heen dat ik nauwelijks nog reageer op de steeds hardere slagen die in een wisselend ritme op mijn geteisterde zitvlak neerkomen. Pas wanneer Meesteres Nina haar cane weglegt en me in mijn zij kietelt, iets wat bij mij werkt als een trekker, ga ik opnieuw over mijn breekpunt heen. Alles komt eruit.

Beide dames slaan daarna nog even goed door. Ik glijd weg in een roes waarin de slagen hun scherpte verliezen. Dat is voor hen het signaal dat het genoeg is. Ze stoppen en besluiten met een kort applaus. 

Ergens halverwege de spanking was ter sprake gekomen dat ik best goed tegen gewoon kietelen kan, maar dat ik heb ontdekt dat bij het gebruik van kaarsvet en recentelijk ook de violetwand mijn lachen juist oncontroleerbaar wordt. Beide prikkelen eerst licht, maar slaan daarna om in iets wat bijna ondraaglijk kriebelt.

Meesteres Do heeft een elektrische zweep en wil uitproberen of die bij mij hetzelfde effect heeft. Ze hoeft het niet lang te testen. Niet veel later lig ik te kronkelen onder het getintel van de over mijn lijf dansende strengen. Ik kan mijn lachen nauwelijks bedwingen, zelfs niet wanneer ze het apparaat op de hoogste stand zet. Het is absurd en intens tegelijk.

Daarna word ik losgemaakt van het bed en krijg ik even de tijd om bij te komen. Mocht ik denken dat het daarmee klaar is, dan vergis ik me opnieuw. Of, zoals Jamie Oliver het soms zegt: Think again.

We gaan weer naar binnen. Achter in de speelruimte staat onder de takel aan het plafond een soort krukje opgesteld. Het heeft een wigvormige metalen zitting. Aan de voorzijde zit een klemconstructie van drie op elkaar gestapelde stalen cilinders. Aan de middelste is een stalen tong gelast. Verder steken er twee metalen pennen naar voren, als antennes.

De bovenste cilinder wordt verwijderd. Mijn balzak wordt tussen de onderste en de middelste cilinder vastgeklemd. Daarna komt mijn pik op de stalen tong te liggen en wordt de bovenste cilinder weer teruggeplaatst. De antennes worden zo afgesteld dat ze tegen mijn dijbenen rusten.

Wanneer de twee E-stim powerboxen worden aangesloten, weet ik eigenlijk al genoeg. Mocht je mijn eerdere verslagen hebben gelezen, dan weet je dat CBT niet mijn ding is. Ballbusting is een harde grens, maar verder sta ik open voor nieuwe ervaringen. Ik ben benieuwd of dat straks nog steeds zo voelt.

Dan gaat de stroom erop. Nog niet eens voluit.

Het is verschrikkelijk. Soms is pijn fijn, zoals bij een spanking, maar dit is iets anders. Dit is pure marteling. De dames hebben zichtbaar de grootste lol, maar voor mij valt er deze keer niets te lachen. Ik moet me stevig vasthouden aan de takel boven mijn hoofd om niet voorover te klappen.

Wanneer Meesteres Do de intensiteit nog een paar keer opvoert, trek ik het niet meer. Ik breek. Ik huil en vraag om genade. Die krijg ik gelukkig ook.

Na het bokje word ik overgebracht naar de onderzoeksstoel die iets verderop in de speelruimte staat. Mijn polsen worden met boeien aan de zijkanten vastgezet. De beensteunen worden ingesteld en daarna met meerdere slagen folie gefixeerd. Een brede leren buikband maakt het geheel compleet.

Meesteres Do trekt lange veterinaire wegwerphandschoenen aan, met daaroverheen blauwe nitril onderzoekshandschoenen. Ik ontspan me bewust. Dat is nodig voor wat komen gaat, en dit voelt nu al vele malen fijner dan het vorige onderdeel.

Als eerste komt er een flinke dildo tevoorschijn. Die wordt royaal van glijmiddel voorzien, net als ikzelf. De zwarte, geribbelde dildo die ze kiest is een van de favoriete exemplaren uit de collectie van Meesteres Nina, met de bijnaam Rabbit. Zonder moeite glijdt hij naar binnen en neemt ze de tijd om me verder te ontspannen.

Dat is nodig ook. Wanneer het konijntje wordt weggelegd, begint Meesteres Do met haar vingers. Eerst twee, dan drie, dan vier. Met rustige, draaiende bewegingen rekt ze me steeds verder op. Uiteindelijk betrekt ze ook haar duim erbij. Ze neemt de tijd, drukt telkens iets verder door, totdat ook de laatste weerstand verdwijnt en ik volledig gevuld ben.

Dan voel ik iets bij mijn rechtertepel prikken. Met moeite draai ik mijn hoofd een stukje en zie dat het een mug is die zich tegoed wil doen aan mijn bloed. Slechte timing. Dit is het moment voor genot, niet voor pijn. Ik blaas het insect weg, wat direct mijn sluitspieren doet samentrekken.

Dat geeft een overweldigend gevoel van vulling. Meesteres Do merkt het en kijkt verbaasd op. Wanneer ik haar vertel over de mug, moeten we er samen hard om lachen. Even later gebeurt dat opnieuw wanneer Meesteres Nina komt informeren wat er aan de hand was. Ik moet toegeven dat zo gevuld liggen lachen een verrassend intense sensatie is.

Meesteres Do gaat nog een tijd door tot het moment dat Meesteres Nina haar Magic Wand tegen mijn ballen plaatst en deze op de hoogste stand zet. Alles samen is bijna te veel. Dit keer vraag ik niet om genade. Dit is perfect. Het is een intense, mooie en vooral heerlijke afsluiting van de sessie.

Daarna ruimen we gezamenlijk alles op. Slaaf O, die het liefst tot het einde was gebleven, wordt richting de bushalte gestuurd om zijn laatste trein niet te missen. Met beide dames praat ik nog even na. Het is ontspannen, warm, vertrouwd.

Wanneer ik uiteindelijk afscheid neem en U.D. achter me laat, voel ik vooral rust. Mijn lichaam is moe, mijn hoofd leeg en tegelijkertijd helder. Alles wat die dag gebeurde had een plek, een volgorde, een bedoeling. Niet om mij te breken, maar om me precies daar te brengen waar ik wilde zijn.

Geen groot feest, geen drukte, geen verplichtingen. Alleen aandacht, controle en overgave. Precies zoals ik mijn verjaardag wil beleven.

Soms is ouder worden niets meer dan weten wat je nodig hebt en wie je daarvoor vertrouwt.

subzero