Donderdag 10 juli, 
 
Begin van deze week weer een jaartje ouder geworden, of ik daarbij ook (eigen)wijzer ben geworden laat ik graag in het midden. Wel wilde ik het, net als de twee voorgaande jaren, op een manier vieren die mij aanspreekt. En dat is niet in een huiskamer vol met familie en kennissen die je verder de rest van het jaar niet ziet. 

Eind mei had ik al het e.e.a. besproken met Meesteres Nina tijdens een van de poetsdagen en haar daarbij ook een paar suggesties gedaan v.w.b. de invulling. Tevens heb ik de afspraak bevestigd via het contact formulier op haar website. Als haar poetsslaaf mag ik dan wel in direct contact met haar staan, maar houd ik me voor de sessieplanning gewoon aan de procedure zoals die op haar website staat vermeld. 

Natuurlijk was ik reuze benieuwd wat voor programma ze zou bedenken, maar hield er ook rekening mee dat misschien niet alles te realiseren zou zijn vanwege de vakantieperiode die eraan zat te komen. 

Wel had ik voor mezelf besloten om op die dag zelf niet te poetsen en na overleg met Meesteres Nina aan slaaf O gevraagd of hij op die dag wilde helpen, wat geen enkel probleem was, graag zelfs. Hij had die dag ook een sessie met haar dus dat kwam goed uit. 

Geen verjaardag zonder gebakjes dus een aantal besteld bij de lokale patisserie en die vlak voor vertrek naar U.D. opgehaald. Nu maar hopen dat het er genoeg zijn… 

Bij U.D. aangekomen gelijk de gebakjes in de koelkast gezet en geholpen met het gereedmaken van de trolleys, oftewel de karren waar het ‘speelgoed’ van Meesteres Nina op wordt uitgestald.  Meer mocht ik niet doen en ze zeker niet naar de speelruime brengen. 

Omdat slaaf O binnenkort ook jarig is had ik een cadeautje voor hem meegenomen die hij gelijk aan kon trekken. Meesteres Nina grapte dat de korte wetlookoverall vanaf nu de standaardkledij voor poetsslaven is. 

Meesteres Nina neemt me mee naar een andere ruimte waar ik een dwangbuis krijg aangemeten, XL is net iets te groot dus toch maar maatje L voor mij, waarna ik m’n armen kruislings voor m’n buik moet houden en de riemen van de mouwen achter m’n rug aan elkaar worden vastgegespt. Over m’n hoofd krijg ik een dikke katoenen hood getrokken die verder alleen een paar kleine zeilringen ter hoogte van de neus heeft waardoor ik met moeite een heel klein beetje kan zien. 

Vervolgens word ik meegevoerd naar de speelruimte waar we halthouden voor het kooibed die ongeveer halverwege de ruimte staat en waar ik een maandje eerder ook al op vast heb gelegen. Erop klimmen met de gebonden armen is best lastig maar het lukt me om dat zonder hulp van de Meesteres te doen waarna ik in het midden moet plaatsnemen met m’n billen boven de opening die daar zit.  
 
Met verschillende touwen worden m’n bovenlichaam en hoofd m.b.v. de ringen die aan de dwangbuis en hood zijn bevestigd aan het raamwerk van het kooibed vastgezet zodat ik op het laatst aan alle kanten gefixeerd ben en me gewoon in het knoopwerk kan laten hangen. Ook mijn benen, die eerst nog langs het bed bungelden, worden boven op het bed vastgebonden. 

Het geheel wordt gecomplementeerd met een paar oorkappen waardoor m’n zintuigen nog verder worden beperkt. Gelukkig is er nog iets van de achtergrondmuziek te horen die Meesteres Nina eerder heeft opgezet.  

Dan begint het wachten waarvan ik niet weet hoelang dat gaat duren, je er tegen verzetten heeft geen zin, dus probeer me zelf te ontspannen door naar de muziek te luisteren. De relaxte Blues Rock die uit de speaker komt helpt daar zeker bij.  
 
Door de kleine zeilringen zie ik af en toe iemand langs loopt en soms voel ik een hand die over m’n benen streelt. Op een gegeven moment voel ik dat er aan het kooibed wordt gezeten waarbij de touwen worden aangeraakt maar van wat, of wie, het is heb ik geen idee en het lijken er zelfs twee. 
 
Weer gaat er een hele tijd voorbij, voor m’n gevoel zeker anderhalf uur. Op zich is het goed vol te houden alleen krijg ik langzaamaan wel wat last van m’n billen.   

Dan gaan opeens de oorkappen af en wordt de hood afgedaan waarna Meesteres Nina aan me vraagt hoe het gaat. “Prima Meesteres.”, antwoord ik, al moet ik wel even bijkomen want was toch wel behoorlijk aan het spacen… 

Dan zie ik wat ze hebben gedaan, de ruimte is versierd met vlaggetjes en ballonnen, en boven m’n hoofd hangt een banner met “Happy Birthday” erop.  Rechts naast me zijn op een rek een tweetal cijferballonnen bevestigd die samen 46 vormen, zeer vereerd dat ik zo jong word ingeschat, alleen mogen ze voor de juiste leeftijd worden verwisseld. 

Nadat Meesteres Nina de touwen heeft losgemaakt en me bevrijd van de dwangbuis trek ik snel m’n ‘werkkleding’ aan en gaan we naar de bar in de centrale ruimte van U.D. voor het gebaksmomentje, Björn en Bart van U.D. schuiven daar ook bij aan. Zelf neem ik de rol van gastheer op me en voorzie elk van ons van een gebakje en een frisje. 

Terwijl slaaf O daarna aan het werk wordt gezet om de boel op te ruimen neemt Meesteres Nina me weer mee naar de speelruimte voor een tweede opsluiting. Deze keer is de rode leren bodybag aan de beurt die op de massagetafel is neergelegd. Nadat ik er in ben gekropen krijg ik van Meesteres Nina een paar leren wanten zonder duimstuk omgeschoven die daarna met de bijhorende riempjes om m’n polsen worden vastgezet. De witte katoenen hood wordt weer over m’n bolletje getrokken en ook de oorkappen komen op de plek waarvoor ze zijn bedoeld. Om te voorkomen dat ik van de tafel afrol, of om een mogelijke ontsnappingspoging bij voorbaat te verijdelen, knoopt Meesteres Nina de bodybag, met een paar lange koorden kruislings over me heen, stevig vast aan de tafel. Boven op de hood zit een ring waaraan een ander stuk touw wordt bevestigd die ergens aan het hoofdeinde van de tafel wordt vastgezet. Gelukkig heb ik eerst een paar kussentjes onder m’n hoofd gekregen en kan ik m’n gezicht iets opzij draaien, al zitten de oorkappen daarbij dusdanig in de weg dat het zeker niet comfortabeler ligt. 

Voordat Meesteres Nina me alleen laat krijg ik, op eigen verzoek, nog een paar elektro tepelklemmetjes geplaatst die aan een van haar E-stim boxen wordt aangesloten. De elektrostimulatie is op zich erg prettig alleen de klemmetjes die ze heeft gebruikt zijn best gemeen, maar goed… niet miepen want ik heb er zelf om gevraagd.  

Weer begint het wachten en denk dat er zeker een uur is verstreken als de oorkappen worden verwijderd en Meesteres Nina informeert hoe het gaat. Hoewel ik de klemmetjes bijna niet meer voel vraag ik toch of ze die wil verwijderen wat even een pijnmomentje oplevert. “Je mag zo nog even blijven liggen”, zegt ze waarop ik plechtig beloof dat ik echt niet zal weglopen. Nadat de oorkappen zijn opgezet en de tepelgaten van de bodybag zijn afgedekt word ik weer alleen gelaten en probeer ik me wederom te ontspannen wat beter lukt nu de klemmetjes zijn verwijderd. 
 
Na een poosje probeer ik iets anders, namelijk kijken of ik op een of andere manier los kan komen. Met enige moeite lukt het me uiteindelijk om m’n handen uit de leren wanten te bevrijden, maar staak ik verdere pogingen omdat de kans bestaat dat ik daardoor in een benarde positie kan komen te liggen. 

Als Meesteres Nina weer komt kijken merkt ze dat m’n handen anders liggen en dat is natuurlijk niet de bedoeling. De rits van de bodybag gaat open en nadat de wanten weer om m’n handen zijn gedaan worden ze nu dubbelgevouwen vastgezet waarbij het riempje door de D-ring wordt gehaald die ter hoogte van de middelvinger aan de wanten is bevestigd, losmaken is daarna zo goed als onmogelijk.
De rits gaat weer dicht en de touwen worden nog een stukje strakker gezet zodat ik m’n ‘Houdini’ aspiraties verder wel kan vergeten. Ook zal ze nog een paar foto’s maken, zegt ze. 

Wat meer afleiding nu, ik hoor allemaal geluiden door de oorkappen heen die van buiten lijken te komen.  Een hoop geschuif van iets dat wordt verplaatst en het gerinkel van kettingen. 

Dan is het weer een hele tijd stil en merk aan mezelf dat het hele gebeuren best wel wat met me doet… 

Eindelijk, de oorkappen en de hood worden verwijderd en zie dat Meesteres Nina een andere gast op de medische stoel heeft vastgezet. Dat is Elly oftewel Bontkonijn, het travosletje van Meesteres Nina zoals zij zichzelf noemt. Ze wil graag dat ik toekijk terwijl ze onderhanden wordt genomen door Meesteres Nina. 

Overigens wil ik wel opmerken dat het tegelijkertijd spelen met meerdere gasten in de zaal alleen gedaan wordt als beiden er mee instemmen en is dus zeker niet de gebruikelijke gang van zaken. 

Wel heb ik respect voor Elly, die met haar 89!! jaar nog steeds aan BDSM doet, zelf moet ik die leeftijd eerst maar eens zien te halen. 

Nadat Meesteres Nina gereed is met het eindspel voor Elly, waarvan ik geen verdere details ga geven dan dat er naalden aan te pas kwamen, word ik bevrijd uit de bodybag en blijf ik een poosje rechtop zittend op de tafel bijkomen van het gebeuren. Uiteindelijk bleken er tussen het begin en einde van deze opsluiting ruim tweeëneenhalf uur te zijn verstreken. 

Daarna eerst een hoognodig bezoek aan het toilet gevolgd door het nuttigen van een glas cola. Terwijl ik aan de bar sta te nippen aan m’n glas hoor ik dat de voordeur van U.D. open wordt gemaakt, wat van buitenaf alleen kan met een sleutel. 
Het is Meesteres Do die binnenkomt en gelijk verwelkom ik haar met een dikke pakkerd.  
Na een glas Spa voor haar te hebben ingeschonken praten we even gezellig bij, het is namelijk alweer even geleden dat we elkaar voor het laatst hebben gezien. 

Meesteres Nina heeft zich ondertussen omgekleed in haar vanilla outfit en komt me ophalen voor het volgende onderdeel waarvoor ze me meeneemt naar de binnenplaats van U.D.  De kleding die de dames dragen tijdens de sessie is overigens iets wat me niet zoveel uitmaakt zolang het er geen afbreuk aandoet. Overigens wel leuk als het er juist aan bijdraagt. Zo is een Meesteres in een paardrij outfit tijdens een medische sessie is ‘not done’ maar als ze die draagt om jou als ongehoorzame stalknecht een afstraffing te geven, dan weer wel. 

Op de binnenplaats staat een houten tweepersoonsbedframe die tot bij de deur van de speelruimte is verschoven en waarop een enkel matras is neergelegd, ook staat er een krat met kettingen gereed. Nadat ik op mijn buik op het matras ben gaan liggen word ik met diverse kettingen aan het bed vastgezet, wat weer een heel andere sensatie is dan met touwen, stalenkettingen geven nu eenmaal niet mee. Uiteindelijk lig ik stevig vastgeketend met maar heel weinig bewegingsvrijheid te wachten op wat komen gaat. 

Meesteres Do is er ook bij gekomen en ook zij is blij dat ze zich voor de gelegenheid niet speciaal hoeft om te kleden. Gezamenlijk beginnen ze me op te warmen met een paar floggers waarbij eerst m’n rug aan de beurt is. Na een paar minuten volgt er een korte onderbreking waarbij Meesters Nina iets bij het hoofdeinde neerzet, pas na de sessie kwam ik erachter dat het grootste deel van de spanking ook is gefilmd. Na de opwarming begint de eigenlijke afranseling waarbij de Dames de grootste lol hebben en ikzelf ook… af en toe. 
Wel een uitdaging voor morgen, want wat hoe verklaar ik die striemen op m’n rug bij de fysiotherapeut waar ik onder behandeling ben voor… mijn rug. Afijn gewoon de waarheid vertellen, waarom niet. 
Aan het einde van de flogging zit ik er al lekker doorheen en gloeit m’n rug als een hoogoven. Meesteres Do zegt dat er een paar mooie ‘tanning lines’ zichtbaar zijn op de plekken onder de kettingen. 

Mocht ik denken dat de Dames al klaar met me zijn, mooi niet. Na de floggers zijn er verschillende canes aan de beurt en beginnen ze me de ene keer om en om en op andere momenten gelijktijdig m’n billen te bewerken met een paar rotan canes na eerst m’n voetzolen wat te hebben bewerkt.  Voetzolen? Eigenlijk meer m’n tenen. Ook nu is het weer een mengeling van emoties. Heerlijk om ze beide zo samen bezig te horen maar op sommige momenten laat ik me helemaal gaan, zeker aan het einde waarbij ze nog even lekker doorslaan terwijl Meesteres Nina vanaf tien terugtelt. Toch weet ik daarna iets van een genotskreet te laten horen. 

Na de rotan canes zijn de Delrin exemplaren aan de beurt welke ik voor de Dames heb gemaakt in oplopende diameters van 8, 10 en 12 mm. Ze beginnen met het dikste exemplaar die best doordreunt.. Zelf merk ik dat de endorfines bezitnemen van m’n lijf en dat het steeds langer duurt voordat ik m’n breekpunt heb bereikt. Die volgt pas na een paar minuten nadat ze die van 10mm ter hand hebben genomen en ik me uiteindelijk wederom laat gaan. Natuurlijk krijg ik ook de nodige zorg van ze na de afranseling. 

Als laatste zijn de dunste exemplaren aan de beurt die echt heel gemeen zijn, alleen ben ik al behoorlijk van de wereld en reageer nauwelijks meer op de steeds hardere slagen die soms in een afwisselend ritme op m’n geteisterde zitvlees neer komen. Pas als Meesteres Nina haar cane weglegt en in m’n zij kietelt, wat werkt als een trekker, ga ik over m’n breekpunt heen en gooi alle emoties eruit. Beide slaan ze daarna nog even goed door waardoor ik weer wegglij in een roes en de slagen nauwelijks meer voel. Voor de beide Meesteressen is dat het signaal dat ik genoeg heb gehad en besluiten ze met een kort applaus. 

Ergens halverwege de spanking was ter sprake gekomen dat ik best wel tegen gewoon kietelen kan, maar dat ik erachter was gekomen dat bij het gebruik van kaarsvet, en recentelijk ook de violetwand, ik m’n lachen juist niet in kan houden. Beide prikkelen in het begin een beetje maar kriebelen daarna nog veel meer. 

Aangezien Meesteres Do een elektrische zweep heeft wil ze uitproberen of die ook zo’n uitwerking op me heeft. Ze voegt daad bij het woord en niet veel later lig ik te kronkelen onder het getintel van de over m’n lijf dansende strengen en kan nauwelijks m’n lachen bedwingen, zelf op de hoogste stand van het apparaat. 

Daarna word ik losgemaakt van het bed en kan even bijkomen van het intense gebeuren. Mocht ik wederom denken al gereed te zijn, mooi niet! Of, zoals TV-kok Jamie Oliver het soms zegt: “Think again!” 

We gaan weer naar binnen waar ik moet plaatsnemen op een soort van krukje die achter in de speelruimte onder de takel aan het plafond is neergezet. Het heeft een wigvormige metalen zetel met aan de voorzijde een klemconstructie bestaande uit een drietal opeengestapelde stalen cilinders waarvan aan de middelste een stalen tong is gelast. Verder zijn er aan de voorkant ook twee metalen pennen bevestigd die als een soort van antennes uitsteken.   

De bovenste cilinder worden verwijderd waarna m’n balzak tussen de onderste en middelste cilinder wordt vastgeklemd, vervolgend komt m’n pik op de tong van middelste cilinder te liggen waarna de bovenst cilinder weer op z’n plek komt.  De beide antennes worden zo gedraaid dat ze tegen m’n dijbenen aankomen. 

De twee E-stim powerboxen die er vervolgens op worden aangesloten voorspellen niet veel goeds. Mocht je m’n eerdere verslagen hebben gelezen dan weet je dat CBT niet mijn ding is. Ballbusting blijft een harde grens, maar verder sta ik wel open om nieuwe dingen te proberen. Afwachten of dat straks nog steeds zo is … 

Dan gaat de stroom er op… en nog niet eens voluit. Aaauw, verschrikkelijk. Soms is pijn fijn zoals bij een spanking, maar dit… nee, dit is regelrechte Torture. De beide Dames hebben natuurlijk de grootste schik, maar deze keer valt er voor mij echt niks te lachen. Het is overigens dat ik me kan vasthouden aan de takel boven m’n hoofd anders was ik geheid voorover geklapt. Nadat Meesteres Do nog een of twee keer de intensiteit goed heeft opgevoerd trek ik het niet meer, ga ik in tranen en vraag om genade, die ik gelukkig krijg.   

Nadat ik bevrijd ben van het bokje moet ik plaatsnemen op de onderzoeksstoel die een stukje verder op in de speelruimte staat. M’n polsen worden m.b.v. een paar boeien aan de zijkant van de stoel vastgezet en na het instellen van de beensteunen worden die gefixeerd door ze te omwikkelen met een aantal slagen folie. Een brede leren buikband complementeert de bondage. 
 
Meesteres Do trekt een paar lange veterinaire wegwerphandschoenen aan met daaroverheen een paar blauwe nitril onderzoekshandschoentjes. Ik ontspan me, want dat is nodig voor wat komen gaat, en dat is tig keer fijner dan de vorige behandeling. 
Als eerste is er een flinke dildo aan de beurt die de Meesteres voorziet van glijmiddel waarna ook m’n sterretje wordt ingesmeerd. 

De zwarte geribbelde dildo die ze heeft gepakt is een van de favoriete exemplaren van Meesteres Nina haar collectie welke ze de bijnaam rabbit heeft gegeven. Zonder moeite schuift Meesteres Do hem bij me naar binnen en verwent ze me een poosje waardoor ik nog meer ontspan. En dat is nodig ook, want nadat het konijntje is weggelegd begint ze met haar vingers voorzichtig een weg naar binnen te banen, eerst twee die al snel wordt gevolgd door een derde en vierde vinger. Een paar minuten lang rekt ze me met draaiende bewegingen steeds verder op waarna ze ook haar duim erbij betrekt. Ook nu neemt ze weer de tijd en drukt steeds ietsje harder totdat uiteindelijk ook de laatste horde is genomen en ik heerlijk ben gevuld. 

Dan voel ik iets bij m’n rechtertepel prikken, ik kan net m’n hoofd iets omlaag draaien en zie dat het een mug is die zich te goed wil doen aan mijn bloed. Sorry mug, het is nu tijd voor genot in plaats van pijn, dus blaas ik het insect met kracht weg wat tot gevolg heeft dat m’n sluitspieren samentrekken. Dat geeft me een supergevuld gevoel, alleen Meesteres Do die dat natuurlijk ook merkt kijkt verbaasd op. Nadat ik haar vertel van de mug moeten we er beiden hartelijk om lachen, wat we een paar tellen later nogmaals doen als Meesteres Nina komt informeren wat er aan de hand was. Ik moet eerlijk toegeven dat zo gevuld liggen lachen een geweldig sensatie teweegbracht. 
 
Daarna word ik nog een poosje gefist door Meesteres Do tot het moment dat Meesteres Nina haar Magic Wand vibrator tegen m’n ballen plaatst en deze op standje max zet.  
dat alles met elkaar geeft zo’n intens gevoel van genot dat het bijna teveel van het goede wordt, alsjeblieft geen genade deze keer. Wauw wat was dat een mooie en heerlijke afsluiting van de sessie. 

Gezamenlijk ruimen we daarna alles op en sturen we slaaf O, die het liefst ook tot het einde zou blijven, richting de bushalte omdat hij anders mogelijk z’n laatste trein mist. 
Met beide dames klets ik nog even gezellig na waarna ik afscheid van ze neem en kan terugkijken op een wederom meer dan geslaagde verjaardag sessie. 

subzero